De Alpen
Na nog een avond genoten te hebben van een prachtige zonsondergang in Freiburg zijn we vertrokken richting zwitserland en de Alpen. Een zeer zware
4-daagse met iedere dag minstens 1 stevige klim en flink wat kilometers boezemde me toch wat angst in.
De eerste etappe van Freiburg naar Zürich ging dwars doorheen het zwarte woud. Zeer mooi maar toch pittig. Zeker de eerste klim naar 1200m. Je had wel een zeer mooi zich op de Rijnvallei en de Vogezen in de verte met de windmolens bovenop de bergen
Als we opnieuw de Rijn oversteken is het om Zwitserland binnen te komen. De neutrale staat, als een witte vlek in het midden op de kaart van EU landen. De grenzen zijn nog steeds beschermd met bunkers en / of springladingen onder de bergpassen.
Ook de dienstplicht is er nog steeds van kracht.
Waar ik enorm door verrast was is de fietsinfrastructuur. Duidelijk aangegeven fietsroutes, met afstanden, namen en op mooie geasfalteerde baantjes om het fietsverkeer van doorgaand autoverkeer te scheiden. Ook heb je op de drukke verkeerspunten opnieuw voorsorteerstroken voor de fietsers, met aparte verkeerslichten ook op hoogte van de fietsers.
Na een pittige 130km aangekomen in Zurich, waar de zomerse hitte ook heeft toegeslagen. Het leek wel of zowat de hele stad in het meer of de rivier aan het zwemmen was. Het verkoelende water dat trouwens ook de volledige stad van energie voorziet. Dit na een beslissing door de inwoners, waardoor de stad volledig op hydro energie draait momenteel. In de binnenstad zie je ook talloze tramlijnen en een goed georganiseerd openbaar vervoer.
Qua accomodatie wel net iets minder. Het hostel was volboekt en de backpacker bevond zich op de 3e verdieping. Dan maar de fiets en alle bagage 3 etages naar boven zeulen. Pittig maar het uitzicht vanop het dakterras maakte dit nadien meer dan goed.
De volgende ochtend vroeg ben ik dwars doorheen Zwitserland gereden, naar Davos toe. Een tochtje van 190km met wat stevige beklimmingen is met 40 kg extra bagage toch wat van het goede teveel 😉
Onderweg ook langs Lichtenstein, dat ministaatje tussen zwitseland en oostenrijk, gepasseerd. Ik was er voorbij voor ik het goed en wel doorhad.
Terwijl ik genieten van de frisse berglucht en de mooie landschappen kom ik aan te Davos. Alweer zo’n plek waar 1 maal per jaar alle regeringsleiders samen komen om een heel dure koffie te drinken en zich belangrijk te voelen. Het heeft wel iets om hier als geëngageerde jongeling de party te komen ‘crashen’. Ik sla mijn tentje dan ook iets verder op, een gezellige camping ligt me beter dan een luxueus resort.
S’nachts wordt ik in Davos zowaar bijna bestolen door een sluwe vos (no pun intended). Na 3 pogingen heeft ie een fietstas uit mijn voortent enkele meters kunnen meegraaien.
Ik heb hem voor deze moed en zelfopoffering het stukje half gesmolten kaas dat ongetwijfeld zijn oorspronkelijke doelwit was als beloning gegeven, en alle tassen veilig in mijn tent gelegd.
De derde dag doorheen de Alpen was er een van smelten in de hitte en pijnlijke beentjes. Onderweg heb ik een fransman ontmoet die met zijn zonnefiets onderweg was.
Toch wel handig zo een schaduw/ regendakje, bedacht ik me. En een pak ecologischer dan de vele motorrijders en auto’s die me voorbij zoefden. De insteek van mijn hele tocht komt zonder dat ik het echt van naaldje tot draadje heb uitgetekend altijd weer op de meest onverwachte momenten naar boven. Zo spot ik in een klein Zwitsers bergdorp een heuse installatie die de onwelriekende output van de bekende bergkoeien omzet in energie.
Vandaag heb ik de fameuze Stelvio overwonnen. Gelukkig maakt hij geen deel uit van mijn traject (ik deed het dus puur voor de sport) en kon ik dus alle bagage aan de voet achterlaten, maar wel op mijn trekkingfiets die nog altijd een slordige 10 kilo meer weegt dan een klassieke racefiets. Deze mythische col is vooral gekend van vele heroïsche Giro- en Tourpassages. Van Thomas de Gendt die hier een aantal jaar geleden op magistrale wijze won en ons land figuurlijk in vuur en vlam zette. En van de vele haarspeldbochten.
De weg slingert zich langzaam aan naar boven, tot op een hoogte van 2750m.
Onderweg raap ik Jens Voigt en Frank Schleck op. Zij zijn nog nooit eerder ingehaald en ter plaatse gelaten door een amateur op een trekkingfiets dus willen ze maar wat graag op de foto 🙂
Hieronder nog enkele foto’ van de Stelvio en de voorbije dagen.
En dan nu rust, goed eten, me denkbeeldig laten masseren en dan op pad in Italië. La dolce vita!
is vanuit ecologisch standpunt gewoon niet te verantwoorden.
Die het gebruikte als uitvalbasis om een duik in het water te nemen. Als ochtendritueel ben ik dan ook maar even in het water gaan zwemmen , als ‘dieu en France’!
dus kijk, het voortouw in iets nemen, durven veranderen en niet afwachten levert zeer vaak iets heel erg moois op.
Na het verdwijnen van de berlijnse muur en de militairen die gestationeerd waren in de wijk werd er door de stad gedacht aan een nieuwe invulling. Na een zorgvuldige planningsronde begon men in de jaren 90 met de uitrol. Er is radicaal gekozen voor ecologie, duurzame mobiliteit en energie – efficiënte woningen. De auto’s worden verplaatst naar enkele parkeertorens aan de rand van de wijk voor de bewoners. Dit maakt dat je in het straatbeeld een pak extra ruimte creëert voor voetgangers, groene ruimte,.. Zo zie je overal gezellige groene voortuintjes. 
Er is vaak nog plek voor een fietsenstalling met daarop een klimplant of wat groen. Wat onmiddellijk opvalt is dat je geen saai monotoon straatbeeld hebt meer veel kleur, geuren en leven. Ook heb je er geen schrik om overreden te worden. Je komt als het ware echt tot rust door in de straten te wandelen. Ook is het op vlak van achtergrondlawaai zeer stil en rustgevend.
en parkjes zorgen voor leven en vertier binnen het straatbeeld. Dit maakt dat je ook overal spelende kinderen ziet die niet eerst kilometers ver moeten naar een groot stadspark aan de rand van de stad, maar kort bij huis kunnen spelen.
vroeger was dit een afvoersysteem, nu is het proper water van de rivier die zorgt voor verkoeling in de stad zeker op warme zomerdagen als deze. Want steden vol beton, zijn de facto kachels, je schrikt van de effecten op de gevoelstemperatuur als een stad slimmer is aangelegd.
Deze zones zijn bewust groen gelaten. Zo moet je van om het even waar in de stad vaak slechts enkele honderden meters wandelen om je in een bos te bevinden.
Ook heb je overal bordjes die de afstand van punt tot punt aanduiden voor de fiets. En het is niet twee bordjes om dan weer te verdwijnen zoals in België. Nee ze zijn consequent aangegeven. Ook heb je naast het station een grote fietstparking in een toren. Je hebt een uitleendienst voor bakfietsen, waar je eenmalig 10 betaald en dan op talloze plaatsen een bakfiets kan ontlenen als je deze nodig hebt voor grote inkopen. Dit is betaald via crowdfunding.
Er zijn tal van kledingwinkels die oog hebben voor duurzame en rechtvaardige kledij. Je merkt ook dat de stad leeft, het grote aanbod aan openbare ruimte en de gedurfde keuzes renderen. Het is tenslotte niet voor niets dat er een soort ecotoerisme ontstaan is naar Freiburg. Het eerste passief hotel, het eerste plus – openbaar gebouw,… Je kan blijven vertellen over de stad. Maar nu de benen omhoog en me mentaal voorbereiden op de Alpen!
. Gelukkige heb ik geen straling gemeten bij mijn passage. Maar toch stel ik me vragen bij een nucleaire site, gelegen in het centrum van ons land… Dit is niet meer van deze tijd. Als alternatief voor deze oude centrales, zouden we het geld nuttiger kunnen investeren in hernieuwbare energiebronnen.
Dit is de basis, ik een tent, een matje, slaapzak opblaasbaar kussen & een oogmasker mee. Dit geeft je een grote vrijheid om te overnachten waar je wil. Zo ben je niet afhankelijk van accommodatie ( hotels, jeugdherberg,..).In noodsituaties (vermoeidheid, slecht weer, ongeval,..) kan je telkens terugvallen op de tent.
Met de fiets door Europa voor het klimaat 